zondag 5 februari 2017

Fire, fire

Er hangt een spanning in de lucht. Spanning vanwege het raadselachtig fenomeen dat "Sarah worden", heet. En ik ben de pisang. Er wordt van alles bekokstooft via één of andere "groepsapp" en ik mag niks weten.
Ik word vijftig. Een halve eeuw zit er bijna op, nog 3 dagen en nachten te gaan.
Eigenlijk maakt het mij geen ruk uit hoe oud ik word of ben. Ik zal zeker aan de buitenkant bij tijden een "Eddie" zijn, die zich in een jurkje van Koning Louie zeker fabulous voelt. Maar liever een "Eddie"of "Patsy" dan dertien in een dozijn. Wie je bent hangt niet samen met je leeftijd, ook al vormt de tijd en zijn gebeurtenissen je wel.
Toch ben ik soms even overspoeld door gevoelens die minder aangenaam zijn, maar mogen zijn. Natuurlijk op de eerste plaats omdat ik mij er van bewust ben dat mijn vader er niet bij zal zijn de komende verjaardag. Nou ik weet nog dat hij vijftig werd. Broerlief binnenstapte met een oudemansmasker, compleet met grijze baard en grijze haren. En dat vond je toen: vijftig was oud.
Maar veertig worden; dat was me ook wat, dertig worden ook trouwens. Oud worden betekent dat je eerder dood gaat, of zoiets,  want waarom maken we er ons anders zo druk om. Onzin natuurlijk.
"Als ik nou net als pa, jarig word op een gedenkwaardige leeftijd en dan ineens ziek blijk te zijn," schiet mij in gedachten, terwijl ik in de auto zit en op de radio in de auto  "this one goes out to the one I love, this one goes out to the one I left behind", wordt afgespeeld.Ik schiet vol.
 Ja als ik doodga, dan dit nummer voor de man die ik liefheb. In mij onstaat een tekst, die ik heb opgeslagen in mijn hoofd. Ik schrik als het refrein "fireeeeeeeeeee" brult. Zelfs twee keer. Nee, nog niet de fik er in, in mij.
Vijftig betekent dat mijn kinderen bijna allebei zijn uitgevlogen en er een nieuwe era aanbreekt.
Met the one I love, of beter: the ones I love.


woensdag 2 november 2016

Circus

Als kind was ik bang voor zwarte Piet. Ik was ook bang voor clowns. De één zwart, de ander wit. Voor mij zat de angst niet in de kleur, het zat em in het gelaat. Nu nog.
Het strakke, glad geschminkte hoofd dat vast zat als een masker, waar ogen in zaten die bewogen, die jou ineens zo aan konden kijken...doodeng. Ik ben dus gewoon bang voor maskers: the "living dead".
Ik vond het niet vreemd dat mijn dochter weg rende als Michael Jackson op tv was. Behoeft geen uitleg, vind ik. Hilarisch is wel dat ze al jarenlang naar Fright night gaat van dat pretpark. Mij brak 't zweet al uit als je haar dan moest gaat ophalen; ze zouden toch niet buiten het park rondlopen?
Ik herinner mij mijn eerste aanvaring met een clown, met punthoofd, dat heen en weer zwiepte en rolde als je hem een mep verkocht. Die werd opgevolgd door Pipo, met z'n mooie Mamaloe. Wie dat heeft verzonnen. En dan was er die "pierro-achtige" clown, van het circus wat vaak op tv was: witte hoge hoed, trieste uitstraling. Meer irritant dan eng was Bassie natuurlijk, die werd eng als ie zonder schmink uit z'n slof schoot tegen kinderen. Spant natuurlijk de clown in de film "It" van Stephen King. Tot op heden dan.
Halloween is net voorbij en rondom de "killerclowns" is het rustig. In tegenstelling tot het circus dat al ver voor het zover is opbouwt: het Sinterklaas feest en de everlasting Pietenkwestie.
Nee, niks over zeggen, het is bijna Sint Maarten. Gelukkig.


vrijdag 23 september 2016

Blog muts

"Wat leuk", zegt ze als ik via whatsapp laat weten dat ik op Instagram ben gegaan. Voor mijn dochter is het haast als vanzelfsprekend, maar dat het voor d'r moeder weer een hele stap is... Ik had vorig jaar ook al eens een account aangemaakt, maar deed daar niks mee en ja wat daar nu het wachtwoord van was?
Bloggen doe ik wel al jaren. Van je afschrijven vind ik leuk en met wat humor je eigen overdenkingen of stommiteiten, of van mijn hondjes, delen ook.
Ik richtte me altijd meer op vriendinnen en kreeg leuk respons, maar door omstandigheden werd de drang om naar buiten te brengen minder. Soms gaat dat zo. Maar echt verdwijnen doet het niet. En social media stimuleert het, de balans ligt bij jezelf. Eenmaal mezelf hervonden ga ik weer vrolijk verder. 
Nou hou ik ook van tijdschriften: de Flow is mijn favoriet en woonbladen blader ik ook altijd door. Als meubelpimper wil je toch zien wat in is en Vt wonen laat leuke huizen van binnen zien. Nou ben ik van " no grey in any way" dus pik ik er mijn ding uit. Maar laatstgenoemde kwam met een mooie special: interieur en styling bloggers. Kijk dat is bijzonder. En laat nou daar in staan hoe Instagram werkt en met de handige tips erbij van do's en don'ts.
Een paar dagen op Instagram en ik geniet van alle "retro" en seventies liefhebbers en van de creativiteit van de zogenaamde "haakbloggers", wat doen ze het leuk: al die tantes, beppies en zusjes en zo. Ik maak een foto van het dekentje wat ik van restjes haak voor mijn hondjes, nu ik nog wat aan huis gebonden ben. Mij kost het al een hele zoektocht om een steek, dus laatstaan een patroon te snappen, dus: "Hoe doen ze dat toch?" Ik heb na 6 toeren al haakkramp.  Maar laat me niet ontmoedigen door een bekende van me die wél die gehaakte mandala heeft na kunnen maken. Ik beloon haar kunsten met een hartje en post mn eigen foto. Een mooi filtertje er over heen en ja, reacties.
Blogmuts on the move. 

donderdag 22 september 2016

Inspiratietuin Leeuwarden





Inspiratie opdoen kun je hier als de beste: Intratuin Leeuwarden.
De winkel is prachtig ingericht, smaakvol en alles is zo goed bij elkaar gezocht.
Het nodigt je uit om hoek voor hoek in je op te nemen.
Thema´s en kleurbeleving en zoveel leuke spulletjes, niet echt goedkoop, dat moet ik wel eerlijk zeggen.
Ik heb onlangs in de winkel gevraagd hoe er te werk wordt gegaan. Volgens het boekje of naar eigen inzicht.
Volgens de vlotte dame die ik sprak is er een hele goede stylist in hun midden en zij leren van haar van de hoed en de rand. Je moet er ook feeling voor hebben.
Bij een later bezoekje zie ik wel degelijk een handleiding liggen, maar toch, hier kunnen ze het wel.


Over zicht gesproken.

Zo´n ochtend dat je van alles zal, maar het niet helemaal komt zoals gepland. Na enig moment van aarzeling dan toch met Bones naar de Groene ster voor een wandeling. Maar ja, het was al bijna 10.00 niet echt vroeg.
Aangekomen liep er al gauw een man met stabij achter me en Bones keek meer achterom dan voor zich uit en ja niet in z´n uppie even los kunnen op het overzichtelijk stukje. Dat laatste dat vind ik dan weer prettig natuurlijk.Maar ik nam een zijpaadje naar het water en liet man met hond passeren.
Ik nam Boonsema even op mn arm om het water te laten zien, voor zover hij dat kan en genoot van het ons momentje.
Eenmaal klaar voor een nieuwe start werd mijn bijna tweede poging plots onderbroken.
Een busje stopte en de chauffeuse die uitstapte, liep naar de achterkant en sprak haar kinderen even toe.
Even rustig jullie. Totaal nutteloos want hopakee daar slingerden de deuren open. Een, twee, drie tot wel 8 honden stoven uit de bus en enthousiast als ze waren natuurlijk gelijk op me af.
Maar ze luisterden wel enigszins goed en met uitzondering van een zwarte labrador volgenden ze allemaal keurig mevrouw uitlaatservice.
Daar was ik blij mee, want tussen de acht bevond zich ook een heuse Deense dog en nog 2 andere  giganten en  daar ben ik zelf ook niet zo van gecharmeerd. Bones ook niet, bang voor wat beweegt, gelukkig kon hij zich wat inhouden.
Ik had er toen natuurlijk geen zin meer in om als duo slechtziend de roedel te volgen, dus liep ik weer richting auto. Het pad was leeg,dus kon mijn grote vriend lekker even los. Duo zicht en overzicht.

zaterdag 17 september 2016

Mijn k'nijn

De dag voor de ingrijpende staaroperatie no.1, voelde ik de spanning bij me opborrelen. Onrustig als ik was, bedacht ik me dat ik iets in mijn hand wilde om in te kunnen knijpen: een knuffeltje of iets dergelijks. Iets om de aandacht naar te kunnen verleggen, maar ook een vriendje voor het kind in mij, dat wilde niet alleen zijn op zo'n spannend moment.
Maar ik vond geen knuffeltje dus besloot ik om een armbandje mee te nemen. 
Terwijl ik enkele dagen later thuis aan het herstellen was en ik dus veel op bed zat, ging ik mijn idee uitwerken. Wat ik niet had dat wilde ik zelf maken en zo ging ik op zoek naar het ultieme konijn.
Pinterest is daar een uitstekend medium voor, ik heb tig foto's opgeslagen en uiteindelijk vond ik wat ik zocht. Het idee was geboren. Niet mijn idee als het gaat om het maken van een konijntje uit 1 lapje, dat is gejat, maar wel het project wat ik "knijpknuf" noem.
Een knuf om in te knijpen; nu een  konijn, knijpknijn Elk knufje is uniek, moet in je hand passen, moet van natuurlijk materiaal zijn, moet elementen bezitten die goed voelbaar zijn zoals: oren, staartje en zelfs een naveltje.  Het knufje heeft een holletje, een plekje om in te schuilen. En met het knufje kan een kind zichtbaar maken hoe het zich voelt: verstoppen, slapen of gewoon zitten kijken. Therapeutisch.
Elk knufje dat op bestelling wordt gemaakt krijgt een eigen geboortebewijs en een eigen naam.
De naam wordt gekoppeld aan de persoon voor het bedoeld is.
Met het geboortebewijs weet je zeker dat je een echte met liefde gemaakte knijpknuf hebt van mij. Geen prutsfreubel.
En als ie wat stuk gaat kan ik het maken en als een kind het knufje kwijt is, dan kan ik bekijken of ik nog 1 ter adoptie heb.
Nou lijkt het me zo leuk om met een groepje moeders tijdens een gezellig samen komen, een knufje te maken, voor haarzelf, of haar kind. Een waardevol gesprek gekoppeld aan een waardevol knuffeltje. Ik ga ervoor.
Ook voor operatie 2,
Geen knuf bij nodig trouwens. Suisje blijft thuis in haar wortel, mijn konijn.





donderdag 15 september 2016

Walking in my shoes

Half 9 reed ik weg, met Pucca naast me, op weg naar de Groene ster.
Een eerste wandeling in mijn eentje met mijn meisje, nu het losloopgebied in.
Heerlijk, gewoon nog amper een mens te zien daar, wat is dat toch zalig. Jij, je hond,
de schoenen van je dochter met jouw inlegzolen, 't mobieltje in de tas voor noodgevallen, kortom: alvoorziend.
Ik werd er blij van, des te meer omdat er ook geen hond was op dat hondengebiedje.
Pucca liep de hele weg met dr haren in de nek omhoog, dus ik maar allert  zijn, maar blijkbaar meer hondeluchtjes dan hondewezens. 
De pas er leuk in gezet en ja, daar zag ik t strandje al.
Was ik vorige week goed geinstrueerd door Frouklief.
 Ik maar denken dat mevrouw de Laila  het water in zou
 rennen, maar nee. 
Ze wou verder. Ik natuurlijk wat foto's schieten, " blogfans de eerste keer" maar ga ik de volgende keren niet meer doen.
Het is zonder mobiel zo genieten. Pucca/ Bones en ik.
Net als die eerste keer dat ik mijn oogkapje omhoog deed, 3 weken geleden, na mijn oogoperatie om voor het eerst goed te kunnen zien, zonder lens of bril.
Je moet in mijn shoes staan of hebben gestaan om te weten hoe intens zo'n gevoel is. 
Volgende week weer een nieuw oog en ja:
walking shoes Frouk!