dinsdag 27 maart 2012

Virus

Ik zit aan de koffie bij een vriendin, als mijn dochter belt met de vraag of ik thuis wil komen, omdat er jongens in de straat staan. Ze voelt zich niet prettig bij de gedachte dat ze langs hen moet lopen als ze weer terug naar school moet. Ik drink mijn koffie op en vertrek naar huis, onderweg constateer ik dat er geen jongens in de straat staan. Opgelucht reageert dochterlief; ze zijn dan vast al vertrokken. Ik wil mijn dochter beschermen, al weet ik dat dat niet altijd mogelijk is, je kunt er gewoon niet altijd zijn.
De wereld op het internet boezemt me meer angst in.
Mensen zijn er in overvloed, met één druk op de knop leg je contact, kun je even droppen wat je van diegene vindt en het vergt wat meer handelingen om (alles van en over) jezelf te beschermen. Je moet wel sterk in je schoenen staat om niet op alles en iedereen te reageren. Het feit dat mensen hoe ver ook, zo dichtbij zijn vind ik in eerste instantie super. Je interesses delen, iets posten en daar reacties op krijgen, dat vinden we leuk. Ik ook.We noemen het social media, maar eigenlijk is ego media of attention media een passendere naam.
Het kan je verleiden tot een geheim dubbelleven waarin je uit kunt vreten wat je maar wilt. Je kunt een leugen, vooral over een ander, verspreiden als een virus, zijn wie je wilt zijn en er de wereld bij verzinnen.
Dáár schuilt bij mij het gevaar in wat mijn dochter betreft.
Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom. Loverboys, kinderporno, vrouwenhandel, ik noem maar even wat.
Ik wou dat er een "fakemeter" bestond, maar helaas. En ook geen virusscanner die ons daar tegen kan beschermen.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten