woensdag 2 november 2016

Circus

Als kind was ik bang voor zwarte Piet. Ik was ook bang voor clowns. De één zwart, de ander wit. Voor mij zat de angst niet in de kleur, het zat em in het gelaat. Nu nog.
Het strakke, glad geschminkte hoofd dat vast zat als een masker, waar ogen in zaten die bewogen, die jou ineens zo aan konden kijken...doodeng. Ik ben dus gewoon bang voor maskers: the "living dead".
Ik vond het niet vreemd dat mijn dochter weg rende als Michael Jackson op tv was. Behoeft geen uitleg, vind ik. Hilarisch is wel dat ze al jarenlang naar Fright night gaat van dat pretpark. Mij brak 't zweet al uit als je haar dan moest gaat ophalen; ze zouden toch niet buiten het park rondlopen?
Ik herinner mij mijn eerste aanvaring met een clown, met punthoofd, dat heen en weer zwiepte en rolde als je hem een mep verkocht. Die werd opgevolgd door Pipo, met z'n mooie Mamaloe. Wie dat heeft verzonnen. En dan was er die "pierro-achtige" clown, van het circus wat vaak op tv was: witte hoge hoed, trieste uitstraling. Meer irritant dan eng was Bassie natuurlijk, die werd eng als ie zonder schmink uit z'n slof schoot tegen kinderen. Spant natuurlijk de clown in de film "It" van Stephen King. Tot op heden dan.
Halloween is net voorbij en rondom de "killerclowns" is het rustig. In tegenstelling tot het circus dat al ver voor het zover is opbouwt: het Sinterklaas feest en de everlasting Pietenkwestie.
Nee, niks over zeggen, het is bijna Sint Maarten. Gelukkig.


1 opmerking:

  1. Ik was vroeger doodsbang voor het moment dat de ballon van Pipo knapte. Ik kroop dan altijd onder de tafel, met mijn handen voor mijn oren te wachten tot dat verschrikkelijke moment voorbij was.

    BeantwoordenVerwijderen