woensdag 8 december 2010

Dik voor mekaar

Bep en Toos* stroffelen over de gladde weg in de richting van het WTC. "Ik pak je beet om wat steun te hebben", zegt Bep. En Toos (moi) moest enorm lachen omdat ze het wist. Ze wist dat het zou gebeuren. Een soort van tegensteld "deja vu gevoel". Maar toch niet helemaal. Je voorziet iets door te zien hoe iets gaat verlopen.
Vanochtend was ik aan het twijfelen over mijn kledingkeus: ik zou voor het eerst naar de open coffee gaan in het WTC gebouw en wist niet echt wat ik kon verwachten. De twijfel zat niet echt in de kleding maar meer in mijn schoenen keus. Werd het rubberlaarzen of niet? Daar moest ik over na denken.Kan het wel, of is het niet netjes genoeg? Maar ja,met die gladheid van nu..
Bij het moment van beslissing gaf de doorslag dat ik wist met wie ik zou gaan: mevrouw met de-altijd -gladde -hakken-laarsjes. Bep Eigenwijs dus. Zij zou mij als een oude beppe bij de arm pakken om wat ondersteuning te hebben, zoals ik ook zo vaak als tomtom fungeer, als ik bij Bep in de auto zit.
Ik wist het", zei ik tegen Bep, "dat je dit zou vragen". Het gevoel van twijfel over de rubberlaarzen was gelijk verdwenen. Ik kreeg eerder een "meneer en mevrouw de Bok" gevoel. Je hart volgen en je vriendinnen kennen is toch echt belangrijker en geeft je goede dosis positiviteit.



*Voor de liefhebber of nieuwsgierigen onder ons: Bep en Toos
De vrouwelijke medewerkers van de show, Bep en Toos zaten er voornamelijk bij voor de gezelligheid. Zij zijn begonnen in de jaren zeventig als die NCRV-wijven die een jingle inspraken. Een van hun bekende uitspraken was: "Oooh, wat is ie echt...!". De stem van Bep werd ingesproken door Van Duin, en die van Toos door De Groot.
Toos had niet echt een functie binnen de show en leek alleen voor de gezelligheid meegekomen en om de chaos te versterken. Bep, daarentegen, had een echte functie als omroepster. Daardoor mocht zij altijd, net na de jingle, "De Prijsvraag!" roepen. In haar enthousiasme riep ze dit ook wanneer dat helemaal niet nodig was, zoals wanneer ze eigenlijk "De Winnaar!" moest roepen.
Steevast, als Dik net door zijn aankondiging heen was, kwamen Bep en Toos binnen, zeer luidruchtig en altijd te laat. Dan werd, tot grote ergernis van Dik Voormekaar de reis besproken "Wat een reis, ik doe effe m'n schoenen uit". De namen Bep en Toos zijn overigens niet zomaar willekeurig gekozen: de echtgenotes van Van Duins manager, Theo Rekkers en Huug Kok, heetten Bep en Toos.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten