vrijdag 24 december 2010

Tekort schieten

Wanneer ik thuiskom en ik in de woonkamer een spoor van kapot gescheurde papiertjes of iets dergelijks vind, dan weet ik dat er iemand aandacht tekort heeft. De eigenwijze vierpoot houdt van een wandeling en van spelen. En als ik veel van huis ben geweest dan weet ik wat ik kan verwachten. Met mijn kinderen is het net zo, al richten die gelukkig geen schade aan om aandacht te krijgen. De 1 op 1 aandacht werkt altijd het beste, in ieder geval voor mij. Een enorm blok om met de hond, pardon hond-JE, haar los laten tussen de flats aan de overkant van de straat, heerlijk is dat. Met dochterlief de stad in, arm in arm lopen of met mijn zoonpoppie huis aan huis lopen...Een kleine aanraking of een kus als je langs loopt, een grapje, geintje of even dollen; aandacht zit in vele momenten. En heerlijk kletsen en hangen bij vriendinnen...drankje erbij..
Dat ik momenteel niet zoveel thuis ben komt omdat mijn aandacht uitgaat naar mijn vader. Mijn vader, van wie ik niet weet hoe lang hij er nog zal zijn. Dat maakt dat je de tijd en liefde verdeelt en dat neemt meer tijd en energie.We hebben allemaal aandacht nodig, ieder mens, dus ik ook. Al moet ik zeggen dat voor mij de aandacht van Pucca vaak al genoeg is om voor thuis te komen, kapotte papiertjes of niet, het is hartverwarmend . Ik vertel dit ook aan mijn pa als hij me zegt dat ik hem ook mag bellen als ik me verdrietig voel. Geen aandacht, maar woorden die dan tekort schieten...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten