maandag 21 maart 2011

Fiere fluiter


Om vijf uur vanochtend word ik gewekt door een merel. Het beestje zingt uit volle borst en ergens hoor ik een korte "fie fu". Het fluitje wat mijn vader deed als wij als we ergens waren en we hem niet zagen. Een fluitje van herkenning.
Vogels horen bij mijn vader en mijn vader hoort bij zijn vogels. Niet alleen de vreemde vogels die hij op de wereld heeft gezet, maar ook de kanarie, parkiet en de paradijs wida.
In de tijd dat mijn vader slechter werd en de vogels in de voliere door een van ons werd verzorgd, zijn op onverklaarbare wijze alle vogels die er nog waren doodgegaan.
Zelfs nu mijn vader in de voorkamer ligt te slapen, wachtende op zijn moment om te gaan, springt dagelijks het roodborstje in de achtertuin te voorschijn. Alsof dit mooie beestje voelt dat er iets aan de hand is.
Van alles wat ik van mijn vader heb meegekregen is er een ding wat ik niet heb: voorliefde voor vogels. Als kattenliefhebster (die zich na jaren heeft laten verleiden tot de aanschaf van een hondje) ben ik nooit bezig geweest me in vogels te verdiepen.
Ik zag vogels als kwetterende beestjes, die alleen maar oog hebben voor hun kleine wereldje, als IK  uberhaupt oog voor hen had.
HEN? Een kip is ook een vogel. Ga nu een gelijk een eitje koken.

1 opmerking:

  1. Mooi...en grappig slot!
    Ook een mooi idee van het mereltje op je hand.
    huggg,
    Suzanna

    BeantwoordenVerwijderen