maandag 11 april 2011

Time flies

Eeuw, jaar, maand, dag, uur of seconde, vanaf de oudheid doen we onze uiterste best om alles in tijd vast te leggen.We denken dat we hierdoor grip op de tijd hebben, maar in de praktijk blijkt maar al te goed dat tijd zich niet laat plaatsen. Tijd is ongrijpbaar. Wanneer je in de drukte zit en je van hot naar her sjeest lijk je tijd tekort te komen en als je snel wilt lijken minuten uren te zijn.Neem nou het wachten in de rij bij de kassa, al heb ik daar persoonlijk niet zo'n last van, ik gebruik die tijd na te denken.
In de maanden dat mijn pa ziek werd leek ik uren tekort te komen. Ziekenhuis in en uit, of naar ouderlijk huis, 2 soms 3 keer in de week. Af en toe een pauze weekje, maar als je close bent dan ga je gewoon omdat je weet dat het een keer op houdt. En die waarheid is vreselijk als je van iemand houdt.
Achteraf vraag ik me weleens af hoe ik het toch altijd weer voor elkaar kreeg om alles goed te organiseren, maar goed het lukte steeds.
De eerste dagen bij de laatste thuiskomst waren vreselijk intens en daardoor maak je alles bewust mee. Je voelt hoe de dagen zich vullen met afscheid, geen moment onbenut, waardevol, liefdevol en pijnlijk. En net als een ieder pak je je moment. Toen kwam er zichtbare pijn en moest er actie worden genomen.Wat duurt het wachten dan lang! Vooral als je dan meerdere malen tot actie moet komen en alles over verschillende schijven moet. Op de eerste mooie dag van het voorjaar is mijn lieve pa overleden. Hij heeft de zon niet meer mogen beleven en zeker niet het gekwetter van de vogels die me zo bewust maken van zijn gemis.
Nu 3 weken(alweer) na mijn pa zijn sterven voel ik de pijn om de tijd die niet gegeven is. Ik zei het al: het laat zich niet vangen.Tijd vliegt.

1 opmerking:

  1. Het blijft zo moeilijk meid, vooral in het begin. Met de jaren zal het wel slijten het verdriet, maar het gemis blijft. Mijn pa is al 22 jaar weg en ik mis hem vaak nog heel erg. Ma is ook al weer 7 jaar weg, de tijd vliegt inderdaad. Het lijkt vorige week, dat ze in haar bedje lag die laatste week en wij met haar toch nog plezier hadden ondanks de pijn, maar dat zijn wel de tijden die je daarna het meest bijblijven, die fijne momenten, die we nog even met elkaar konden beleven. Dat zullen jullie ook hebben, steeds even terug kijken naar dat mooie moment toen jullie bij Pa waren of dat andere moment wat jullie samen met elkaar deelden. Koester dat maar, want die waren zo belangrijk. dikke knuffel met heel veel liefs van mij, dag pop.

    BeantwoordenVerwijderen