woensdag 2 november 2011

De ramptoerist

Ware vrienden kun je op één hand tellen. De echten. Zij die er zijn als je echt iemand nodig hebt.
Ik ben al kwart eeuw gezegend met een vriendin, waar ik nog nooit één conflictje mee heb gehad en er zijn later meerdere bij gekomen die echt veel voor me betekenen. Maar enkele zijn ook verdwenen, soms gaat dat zo. Ook dat is goed.
Het fijne van vriendinnen hebben is dat je zo heerlijk je stresspunten kunt ventileren en je na een goed gesprek weer helder kunt denken en goede beslissingen kunt nemen. Maar ook je geluk delen, als je eindelijk na jaren vechten je ware liefde vindt en het van de daken kan schreeuwt. Vriendinnen kunnen het aan (stiekem wat oordoppen in misschien), gunnen het je. Ik gun hen ook het beste, altijd en er voor ze zijn is als vanzelfsprekend.
Een heel raar fenomeen heb ik dit jaar echter ook vernomen. Mensen die je nooit hoort of ziet als je happy bent, als er geluk in de lucht hangt, maar er zijn als er ellende is. In tijd van ziekte en dood zijn ze er, toegewijd en zeer aanwezig. Ze helpen en maken zich nuttig, dus je accepteert het. Het ontstaat in een groepsproces en ik heet nou eenmaal geen Remi, ik bepaal niet hoe dingen verlopen.
Zeven maanden na de dood van mijn vader zie ik de leegte die eenzaamheid heet in het huis waar ik ben opgegroeid. Alleen de goede der aarde zijn er te vinden, want vrienden en vriendinnen blijven.
Ramptoeristen hebben zich verkast naar een ander gebied.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten