dinsdag 19 oktober 2010

Mobiel

De afgelopen weken kon mijn vader steeds minder goed lopen. Op woensdag escaleerde het goed, hij kwam niet meer vooruit en verging van de pijn. Donderdag kwamen wij kinderen  in actie en gelukkig kon hij s middags terecht in het ziekenhuis.Uiteindelijk is de toestand nu verbeterd door pijnstilllers.
Mobiel zijn kreeg een grotere betekenis. Je ziet dat je ouders steeds minder mobiel worden en is het voor ons al moeilijk om te aanschouwen, zelf accepteren is nog moeilijker. Mobiel zijn en (on)afhankelijk zijn, is sterk met elkaar verbonden. En dan in de betekenis die we tegenwoordig aan mobiel geven: het telefoontje.
Mijn eerste kast van een Nokia heb ik bewaard, met een heuse "glow in  the dark" hoes en scheve toetsen; het had iets dino-achtigs. Ik koesterde het ding, legde het naast me bed.Toen werd ik echter niet zo vaak gebeld,wat ik soms wel jammer vond. Maar nu?
Verschillende types heb ik inmiddels gehad met zoveel mooie mogelijkheden,waar ik persoonlijk nog niet zoveel mee kan. Uiteindelijk heb ik sinds enkele maanden weer een Nokia, slimfit, maar met van die heerlijke duidelijke toetsen. En als ik bijvoorbeeld met de hond ga, dan neem ik mijn mobieltje niet mee om er zeker van te zijn NIET gebeld te worden.
Ik ben  mobieler dan mijn telefoontje en wil dat graag zo houden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen