maandag 8 november 2010

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet ..

"Things are not always what they seem." Hoe objectief is je waarneming? Of hoe weinig objectief is je waarneming, moet ik eigenlijk zeggen.
We denken te weten, als we waarnemen, maar eigenlijk is het maar een eerste stap. We willen gelijk labelen en in een hokje stoppen, omdat we denken dat we ons zelf er veilig meestellen. Je denkt: "Ik kijk, dus ik schat in wat ik kan verwachten en dat doe ik aan de hand van mijn eigen ervaringen." Gelijk zitten er veel aannames in je hoofd en voor je het weet ga je de mist in.
Een waar zit dan dat in, hoe kan het dat je je soms vergist?
Allereerst is kijken is iets anders als zien. Zien is echt waarnemen, verder kijken dan je neus lang is en goed observeren.
Daarnaast is het  toch wel handig om eerst een antwoord te weten op iets wat je je afvraagt.
Als je niets van iemand weet kun je de persoon in kwestie eerst zelf vragen dan dat via via  te doen. Zitten er gelijk weer meningen tussen. Heb je geen behoefte om  iets van de ander te willen weten, besteed er dan geen tijd aan, laat de ander in zijn/ haar waarde en doe je eigen ding. Blijf bij jezelf.
Ten tweede hoort bij een goede observatie ook het luisteren naar de ander. Een  gesprek is dus zeker belangrijk. Wat en hoe vertelt die ander, wat zie ik aan de mimiek van het gezicht en wat zegt zijn/haar lichaamstaal?
Een gesprek aangaan met een open houding geeft alleen al een leuk contact. Alle contacten die je legt zijn waardevol, al weet je soms niet gelijk waarom.
Oordeelloos een gesprek aangaan en vrij zijn van de gedachte: "wat vind die ander van mij" doet je veel beter functioneren.
Handelen vanuit openheid, eerlijkheid met de nodige waakzaamheid, zoals een kind de wereld ontdekt, geeft een verrijking die niet te beschrijven valt: ultieme vrijheid.
Het is de eerste stap naar eenheid.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten