zaterdag 8 juni 2013

Kloppend

Daar stond ik dan in de winkel. Zoekend naar kant. Ja, zo'n randje van kant wat ik ergens op kan plakken of naaien. Ik vond op het laatst, bij de uitgang een rek vol, maar nou nét niet dat wat ik in mijn hoofd heb. Dan haak ik liever een randje. Everything must me perfect.
Wat bezielt ons toch dat we altijd gaan voor perfectie? Het beeld dat we zien of in ons hoofd hebben, dat dat kloppend moet zijn. Mooi moet zijn, al is dat voor iedereen verschillend natuurlijk. Dat we alles in de natuur hebben laten manipuleren ... voeding en dieren bijvoorbeeld. Al de rassen en gewassen.
Persoonlijk krijg ik altijd rillingen van het kloppende beeld. De symmetrie, het "twee bloempotten op de vensterbank" gevoel. De strak aangelegde tuin. En gek genoeg, niets of niemand om mij heen "klopt". Het is een feit: iedereen is érg uniek. Dat is niet altijd makkelijk maar heeft wel zijn uitdaging en charme.
Stond ik vanmiddag in de dierenwinkel samen met manlief en de 3 chihuahua 's. Ja, dat doorgefokte soort. Een inenting scoren; het was een hele happening. De kleinste, Gucci (eigenlijk de enige die op een "echte"chihuahua lijkt), houd ik op de arm omdat ze anders maar doorblijft keffen, terwijl ik Pucca aan de lijn heb. Die is ondertussen aan haar voorganger gaan snuiven en ze tolereren elkaar. Pfff, dat lucht op, is het af en toe even stil. Af en toe want, Bones,de schijtlaars, blaft als een bezetene en ook hij gaat( net als zijn eigen haren) de hoogte in, bij pappie op de arm. Zoals ouders die zich generen voor hun luidruchtige kids, kijken we elkaar aan en ik doe mijn uiterste best om  me niet, as usual, ongeremd te gedragen. Geef hem zelfs bij voorbaat een sneer. Maar wij tolereren elkaar ook, met zweet onder de oksels, accepteren de situatie en het stress gedrag van de hondjes en de mensen om ons heen. Doel heiligde de middelen.
Niets perfect, niets is zoals het hoort. Dus ons aangaande: helemaal kloppend!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten