zaterdag 26 juli 2014

Speurders

Gelukkig zijn er goede mensen op de aarde. Mensen die hun auto aan de kant van de wegzetten, als twee verdwaasde honden aan hun auto voorbij spurten. Zo de weg over.
Mensen die zich afvroegen wat deze rakkers aan het doen waren en waar hun baasje zou zijn.
Het begon zo mooi, een wandeling in het bos. Wandelclubganger Muldermans wist als geen ander zo goed de weg daar in het bos, dus konden de honden wel los. Ging leuk, 2 spelende rennende honden die voorop gingen en  ff fluiten, kwamen ze terug. Netjes zonder lang te wachten. Als er maar een duidelijk pad was, bleek achteraf, want zo halverwege (ik was even druk met foto's maken van bomen en manlief lost in gedachten: the forest ofzo) zag ik ze nog wel van links naar rechts gaan. Ik dacht: "het komt wel goed", wist niet beter dan dat Jut en Jul nog druk waren met speuren. Maar op een gegeven moment duurde het wel erg lang voordat ze kwamen..Verdacht stil.
Stilte voor  de storm, want in de tweede versnelling gingen wij richting weg, en ineens hoorden we honden blaffen. Zouden het de onze zijn?
Bij de weg aangekomen stonden er auto's stil. Mensen waren aan het praten. Pff lange loop en ja de vraag kwam al gauw of wij de eigenaren waren. Opluchting, maar ik zag ze nog niet. Dat ze gelukkig de hondjes niet geraakt hadden, vertelde mevrouw me gelijk. Dat ze gelijk wilden stoppen omdat ze het maar vreemd vonden. En zo kwam er ook een gezin bij, waar mama en dochter hun best hadden gedaan toenadering te zoeken. zoals te verwachten moest Bones daar niets van hebben.
Samen met de vrouwen ging ik het het pad op en ja hoor, daar stonden ze. Ik riep Bones die gelijk kwam en lijnde hem aan, Pucca kwam ook, langzaam met gebogen koppie, dichterbij maar niet helemaal.
Ik deed mn best om niet bestraffend te zijn en ja eindelijk kwam ze, meteen liggend. "Oei fout"'. guilty as hell, of zou ze het jammer hebben gevonden dat ze die twee loslopende menswezens niet in het bos achtergelaten had?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten