donderdag 15 september 2016

Walking in my shoes

Half 9 reed ik weg, met Pucca naast me, op weg naar de Groene ster.
Een eerste wandeling in mijn eentje met mijn meisje, nu het losloopgebied in.
Heerlijk, gewoon nog amper een mens te zien daar, wat is dat toch zalig. Jij, je hond,
de schoenen van je dochter met jouw inlegzolen, 't mobieltje in de tas voor noodgevallen, kortom: alvoorziend.
Ik werd er blij van, des te meer omdat er ook geen hond was op dat hondengebiedje.
Pucca liep de hele weg met dr haren in de nek omhoog, dus ik maar allert  zijn, maar blijkbaar meer hondeluchtjes dan hondewezens. 
De pas er leuk in gezet en ja, daar zag ik t strandje al.
Was ik vorige week goed geinstrueerd door Frouklief.
 Ik maar denken dat mevrouw de Laila  het water in zou
 rennen, maar nee. 
Ze wou verder. Ik natuurlijk wat foto's schieten, " blogfans de eerste keer" maar ga ik de volgende keren niet meer doen.
Het is zonder mobiel zo genieten. Pucca/ Bones en ik.
Net als die eerste keer dat ik mijn oogkapje omhoog deed, 3 weken geleden, na mijn oogoperatie om voor het eerst goed te kunnen zien, zonder lens of bril.
Je moet in mijn shoes staan of hebben gestaan om te weten hoe intens zo'n gevoel is. 
Volgende week weer een nieuw oog en ja:
walking shoes Frouk!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen