zondag 5 februari 2017

Fire, fire

Er hangt een spanning in de lucht. Spanning vanwege het raadselachtig fenomeen dat "Sarah worden", heet. En ik ben de pisang. Er wordt van alles bekokstooft via één of andere "groepsapp" en ik mag niks weten.
Ik word vijftig. Een halve eeuw zit er bijna op, nog 3 dagen en nachten te gaan.
Eigenlijk maakt het mij geen ruk uit hoe oud ik word of ben. Ik zal zeker aan de buitenkant bij tijden een "Eddie" zijn, die zich in een jurkje van Koning Louie zeker fabulous voelt. Maar liever een "Eddie"of "Patsy" dan dertien in een dozijn. Wie je bent hangt niet samen met je leeftijd, ook al vormt de tijd en zijn gebeurtenissen je wel.
Toch ben ik soms even overspoeld door gevoelens die minder aangenaam zijn, maar mogen zijn. Natuurlijk op de eerste plaats omdat ik mij er van bewust ben dat mijn vader er niet bij zal zijn de komende verjaardag. Nou ik weet nog dat hij vijftig werd. Broerlief binnenstapte met een oudemansmasker, compleet met grijze baard en grijze haren. En dat vond je toen: vijftig was oud.
Maar veertig worden; dat was me ook wat, dertig worden ook trouwens. Oud worden betekent dat je eerder dood gaat, of zoiets,  want waarom maken we er ons anders zo druk om. Onzin natuurlijk.
"Als ik nou net als pa, jarig word op een gedenkwaardige leeftijd en dan ineens ziek blijk te zijn," schiet mij in gedachten, terwijl ik in de auto zit en op de radio in de auto  "this one goes out to the one I love, this one goes out to the one I left behind", wordt afgespeeld.Ik schiet vol.
 Ja als ik doodga, dan dit nummer. In mij onstaat een tekst, die ik heb opgeslagen in mijn hoofd. Ik schrik als het refrein "fireeeeeeeeeee" brult. Zelfs twee keer. Nee, nog niet de fik er in, in mij.
Vijftig betekent dat mijn kinderen bijna allebei zijn uitgevlogen en er een nieuwe era aanbreekt.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten